مورفین روی بخشی از مغز که به «گیرنده‌های مخدر» موسوم است، تاثیر می‌گذارد؛ این بخش از مغز با احساس درد، لذت و رفتارهای اعتیادگونه ارتباط دارد. نتایج یک مطالعه‌ی صورت گرفته روی موش‌ها که در نشریه‌ی ساینس منتشر شد، نشان می‌دهد همان مسیرهای مغزی در ایجاد پیوند قوی میان مادر و نوزاد نیز نقش دارند.

پیش از این مطالعات روی حیوانات نشان داده بودند که «گیرنده‌های مخدر» در شکل‌دهی پیوند‌های ماندگار نقش دارند ولی چگونگی این شکل‌گیری مشخص نشده بود.

فرانچسکا آر داماتو که پژوهشگر انستیتوی سی ان آر علوم اعصاب، روان و داروشناختی واقع در رم است، به همراه همکارانش مطالعه‌ی جدیدی انجام دادند. این محققان گیرنده‌های مخدر برخی از موش‌های آزمایشگاهی را برداشتند. آن ها دریافتند این موش ها که فاقد این نوع گیرنده هستند، اگر پس از تولد از مادرانشان جدا شوند، بیتابی کم تری نسبت به موش های عادی از خود نشان می دهند. 

موش‌های سالم پس از جدایی از مادر  با دریافت مورفین آرام می‌شدند ولی تزریق مورفین هیچ تأثیری روی موش‌های بدون گیرنده نداشت.

در آزمایشی دیگر محققان دو قفس (قفسی که موش ها قبلا در آن قرار داشتند و یک قفس جدید) برای موش‌ها قرار دادند. همه‌ی موش‌های معمولی قفسی را انتخاب کردند که برایشان آشنا بود ولی دو سوم موش‌های بدون گیرنده، در قفسی که قبلاً در آن نبودند، احساس راحتی می‌کردند.

دانشمندان با درنظر گرفتن نتایج این مطالعه، خاطرنشان می‌کنند که گیرنده‌های مخدر  مغز نقش مهمی در اختلالات ارتباطی دارند. این نتایج تأیید کننده‌ی این نظریه‌ هستند که عملکردهای نادرست سیستم مخدر می‌تواند دلیل بی‌تفاوتی اجتماعی در نوزادان اوتیستیک باشد.