دست در دست کسی که شریک زندگی شما است، بگذارید و اثر شفابخش آن را حس کنید. تحقیقات جدید نشان می‌دهد که به هنگام به آغوش کشیدن و دست در دست عشق نهادن، میزان تنفس و ضربان قلب ما بسیار منظم می‌شود و حتی در برخی موارد میزان درد کاهش پیدا می‌کند.

این نتیجه‌گیری براساس مطالعه روی ۲۲ زوج حاصل شده است. به نظر می‌رسد بسیاری از روش‌های ارتباطی ما با کسی که دوست داریم باعث می‌شود که یک نوع همگام‌سازی بسیار منظم بین ارگان‌های بدن بوجود بیاید.

جهت آزمایش آقای پائول گلدشتاین، پژوهشگر مطرح دانشگاه کلورادو بولدر، هنگامیکه دست همسر خود را در حین تولد دخترش در دست داشت، میزان درد را اندازه‌گیری کرد و متوجه شد که واقعا درد می‌تواند با لمس دست‌ها به میزان قابل توجهی کاهش پیدا کند.

آزمایش دیگری روی زوج‌های ۲۳ تا ۳۲ سال که حداقل یک سال با هم ارتباط داشتند، انجام شد. سپس با استفاده از دستگاه‌ها مقداری درد خفیف روی بازوهای زن و شوهر اعمال گردید. برای اندازه گیری، امواج مغزی آنها از طریق دستگاه کلاه‌های الکتروآنسفالوگرافی تحت نظارت قرار گرفت. این ارتباط شامل نشستن و دست زدن به یکدیگر بود. هر یک از این صحنه‌ها به صورت متفاوت تکرار شد. سپس هر یک از طرفین را در اتاق جداگانه قرار دادند و دردی مشابه میزان درد اولیه به هر دو وارد کردند. با بررسی موج‌های مغزی ساطع شده نتیجه گیری بدین صورت بود که در حالت اول که زن و شوهر همراه یکدیگر بودند و دست یکدیگر را فشردند، موج مغزی به صورت منظم و همگام سازی شده ارسال شده بود و در نهایت درد کمتری حس می‌کردند. اما با جدا کردن آنها این همگام سازی موج مغز کاهش پیدا کرد. البته فقط نشستن در کنار هم موثر نبود بلکه حتما باید دست های یکدیگر را لمس می‌کردند تا میزان درد را کاهش دهند.

از طرفی نتیجه جالب دیگری حاصل شد که افرادی که درد خود را به هر صورت با دیگران به اشتراک می‌گذارند در واقع به مغز خود کمک می‌کنند که درد را بهتر مدیریت کند.

شاید چیزی درون این سیم پیچی های خاکستری وجود دارد که وقتی با دیگران وارد صحبت می‌شویم و به دنبال همدمی هستیم در واقع داریم به سطح ناخود‌اگاه مغز خود آموزش می‌دهیم که وجود فردی مورد علاقه می‌تواند به کاهش درد کمک کند.

هرگز قدرت تماس انسان‌ها با یکدیگر را نادیده نگیرید.